Mitologicznie

Stworzenie według Popol Vuh

Popol Vuh rozdział I

Oto pierwsza opowieść,pierwsze opisanie.Nie było jeszcze człowieka ni zwierzęcia,ptaków,ryb,krabów,drzew,kamieni,pieczar,wąwozów,ziół ani lasów:jedno tylko niebo istniało.

Nie ujawniło się jeszcze oblicze ziemi.Było tylko spokojne morze i niebo w całej swej rozciągłości.

Nic nie było dookoła, nic nie czyniło hałasu; nic się nie poruszało ani nie przesuwało, ani nie wydawało dźwięku na niebie.

Nie było niczego,co by się wznosiło;jedna tylko spoczywająca woda,łagodne morze,samotne i spokojne..Nie było niczego obdarzonego życiem.

Istniał tylko bezruch i cisza w ciemnościach, w nocy. Tylko Stwórca, Twórca, Tepeu, Gucumatz, Rodzice znajdowali się w wodzie otoczeni jasnością.Ukryci byli pod piórami zielonymi i błękitnymi,dlatego nazywa się ich Gucumatz.Wielcy to mędrcy,wielcy myśliciele. Tak zatem istniało niebo i również Serce Nieba, takie jest bowiem imię Boga i tak on się zowie.

Wówczas zjawiło się słowo;Tepeu i Guzuma z w ciemności,w nocy,i mówili ze sobą Tepeu i Guzumatz.Radzili,pytając się wzajem i rozważając,i zgodzili się,i połączyli swe słowa i myśli.

A kiedy tak rozważali,okazało się jasno,że gdy wzejdzie jutrzenka,winien pojawić się człowiek.Nakazali więc,aby powstały i urosły drzewa i pnącza i aby narodziło się życie i został stworzony człowiek.W mrokach i pośród nocy postanowiło tak Serce Nieba,które zwie się Huracan.

Pierwszy ma na imię Caculhá Huracán. Drugi to Chipí-Caculhá. Trzeciego nazywają Raxa-Caculhá. Ci trzej są Sercem Nieba.

Wówczas spotkali się Tepeu i Gucumatz; wówczas radzili nad życiem i jasnością… […]

– Niechaj się stanie! Niech wypełni się pustka! Niechaj cofnie się woda i odsłoni [przestrzeń], niech wynurzy się ziemia i niech okrzepnie! – tak powiedzieli.

[…] Tak rzekli i stworzyli ziemię. Tak zaprawdę dokonało się stworzenie ziemi. – Ziemia! – wymówili, i w jednej chwili się stała.

Reklamy
Categories: Mitologicznie | Tagi: , , | 2 Komentarze

Orfeusz i Eurydyka

Orfeusz był synem muzy Kalliope i boga trackiej rzeki Ojagrosa (za jego ojca uchodził też Apollo).

Kiedy śpiewał lub grał na lutni to robił to tak  pięknie, że wszystko, co żyło, zbierało się wokół, by go słuchać w zachwycie..  Jego ukochaną żoną,była driada(nimfa leśna) Eurydyka, która zmarła ukąszona przez węża.. Zrozpaczony Orfeusz zstąpił do Hadesu,by odzyskać małżonkę. Czarem swej muzyki zyskał przychylność Cerbera,Persefony i Hadesa,który przyrzekł zwrócić mu Eurydykę,o ile nie spojrzy za siebie w drodze do wyjścia z jego królestwa.

Niestety Orfeusz zapomniał jednak o umowie i odwrócił się spoglądając na swą małżonkę,a wtedy Eurydyka w jednej chwili zamieniła się w cień i znikła bez śladu.

Nie mogąc już powtórnie uzyskać wstępu do Hadesu,zrozpaczony Orfeusz błąkał się po świecie.

Сергей Панасенко-Михалкин

Cerber-trzygłowy pies, który strzegł wejścia do świata zmarłych

Categories: Mitologicznie | Tagi: , , , , , , , , | Dodaj komentarz

Chaos

Gdy jeszcze morza nie było, ni ziemi,

Ni wzniesionego nad tym wszystkim nieba,

Natura taka sama jawiła się

Wszędzie. I właśnie to nazwano Chaos.

Był to skłębiony ogrom i nic więcej.


Owidiusz -‚Przemiany”


Zaiste najpierw Chaos powstał, potem Gaja

Rozłożysta,bezpieczna podstawa dla wszystkich

Nieśmiertelnych,co śnieżnym władają Olimpem

I mglisty Tartar w głębi pod rozległą  ziemią

I Eros, najpiękniejszy z nieśmiertelnych bogów.

Wątlacy członki,który i bogom,i ludziom

Ujarzmia w sercach rozum i mądre zamysły.

Z Chaosu Ereb się wyłowił i Noc czarna.

A z Nocy Eter oraz D

zień się narodziły


Hezjod-„Teogonia”

„Mitologia Greków i Rzymian”-Zygmunt Kubiak

Chaos (gr. Χάος Cháos „szczelina”, łac. Chaos, „pustka”) – uosobienie Próżni pierwotnej;praelement Wszechświata

Gaja (gr. Γαῖα Gaia, Gaiē, , łac. Gaea, Terra, Tellus, ‘Ziemia’)-bogini personifikująca ziemię jako pratworzywo świata.

Tartar (gr. Τάρταρος Tártaros)-najniższa część krainy podziemi

Eros (gr. Ἔρως Érōs, łac. Amor)-miłość,praprzyczyna Wszechswiata

Ereb (gr. Ἔρεβος Erebos, łac. Erebus, ‘mrok’)-personifikacja podziemia

Nyks (także Noc, gr. Νύξ Nýx, łac. Nox, ‘noc’)-personifikacja nocy


Categories: Mitologicznie | Tagi: , , , , , , , | Dodaj komentarz

Mojry

John M.Strudwick


Mojry (gr. Μοῖραι Moirai)

W mitologi greckiej boska personifikacja części ludzkiego losu.

Początkowo istniała jedna Mojra (Homer),następnie pojawiły się trzy (Hezjod).

Kloto- „Przędząca”;  gr.Κλωθώ

Lachesis-„Przeznaczająca”;  gr.Λάχεσις

Atropos-„Nieodwracalna”;  gr.;Ἄτροπος

Mojry wyobrażano sobie jako trzy stare prządki przy pracy.

Kloto przędła nić ludzkiego życia,Lachesis wyznaczała jej długość,zaś Atropos w odpowiedniej chwili przecinała ją.

Od dawna wstając rano z łóżka proszę Atropos ,żeby mimo wyroku Lachesis

darowała mi jeszcze jeden dzień.

Alfred Agache

W Rzymie Mojry zidentyfikowano z Parkami

Categories: Mitologicznie | Tagi: , | Dodaj komentarz

Eurynome

Eurynome (Ευρυνομη)

Mit pelazgijski

Eurynome bogini wszechrzeczy wyłoniła się naga z Chaosu,

oddzieliła morze od nieba,zatańczyła na falach,podnieciła wiatr,który zapłodnił ją,

przybrawszy postać wielkiego węża o imieniu Ofion

i złożyła

Jajo Świata

„Mity hebrajskie”-R.Graves,R.Patai

Categories: Mitologicznie | Tagi: , , | Dodaj komentarz

Gaja

Opiewać zaczynam Gaję,wszechmacież stałą niewzruszenie,

Przedwieczną,życiu wszelkiemu pokarm dająca obficie.

Czy stąpa coś po boskiej ziemicy,czy też nurza się w morzu,

Czy wznosi się w przestworzach-wszystko żywi twoja hojna łaska.

Ty ,pani,dajesz piękne potomstwo i darzysz urodzajem,

Możesz człowiekowi żywot darować,możesz i z powrotem

Wziąć go sobie,gdy zechcesz.Błogosławiony wśród śmiertelnych ten,

Którego życzliwością otoczysz.W nadmiarze ma on wszystko.

Ciężkie się kłosy zginają na łanie,na bujnym pastwisku

Wielkie stado się pasie,a domostwo pomyślność wypełnia.

Sami zaś oni sławnym z prześlicznych kobiet miastem rządzą

Zgodnie z prawami słusznymi.Bogactwo i szczęście im sprzyja.

Pysznią się ich syny radością życia,młodością kwitnącą;

Dziewczęta,ich córy,w korowodach pląs wiodą ukwieconych

Na łąkach po wiotkich kwiatach depczą w radosnym uniesieniu.

Tak to właśnie ich wyróżniasz,o czcigodna ,szczodra bogini!

Raduj się matko bogów,małżonko wielogwiezdnego Nieba!

Miłym dla serca życiem zechciej obdarzyć łaskawie za pieśń!

A teraz ,po wspomnieniu ciebie,do innej przejdę już pieśni!.


Hymny homeryckie

XXX.Do Matki Ziemi (Do Gai,matki bogów)

przełożył Andrzej M.Kempiński

Gaja (gr. Γαῖα – „Ziemia”)

w mitologi greckiej bogini personifikującej ziemię jako pratworzywo świata.

Categories: Mitologicznie | Tagi: , , | Dodaj komentarz

Stwórz darmową stronę albo bloga na WordPress.com.