Posts Tagged With: Jezus

Zaśnięcie Bogurodzicy

Zaśnięcie Bogurodzicy (Uspienije Preswiatoj Bohorodicy)

zaśnięcie bogurodzicyikonografia.pl

Zaśnięcie Bogarodzicy jest ostatnim w roku liturgicznym świętem cerkiewnym z liczby dwunastu. Jest świętem nieruchomym obchodzonym 28/15 sierpnia.

Przeczytaj –TU

ZasniecieBogurodzicylubin.cerkiew.pl

Zostało ustanowione w IV wieku, a oparto je na następujących wydarzeniach.
Po wniebowstąpieniu Jezusa i zesłaniu Ducha Świętego apostołowie rozeszli się w różne strony świata, by głosić ewangelię. Matka Boża została w Jerozolimie i mieszkała w domu ewangelisty Jana Teologa.  Była dla chrześcijan wzorem i umacniała ich w wierze. Pocieszała w różnych trudnych chwilach. Na kilka dni przed końcem jej ziemskiego życia, zjawił się przed nią Archanioł Gabriel i oznajmił o nadejściu chwili, w której Syn przyjmie jej duszę.
Na pogrzebie Bogurodzicy zebrali się rozproszeni po świecie apostołowie. W procesji przenieśli jej ciało do Getsemanii i złożyli w grocie między grobem rodziców i grobem Józefa.

Trzeciego dnia przybył do Jerozolimy apostoł Tomasz, którego nie było przy śmierci i na pogrzebie Matki Bożej. Spóźniony apostoł bardzo chciał po raz ostatni zobaczyć Bogurodzicę. Apostołowie otworzyli grób, ale nie znaleźli tam ciała Marii. Zakłopotanym uczniom Chrystusa ukazała się Matka Boża i powiedziała: „Weselcie się. Będę zawsze modlić się do Boga i prosić mego Syna, by spełnił każdą waszą prośbę”.

W przeddzień święta odprawia się nabożeństwo całonocnego czuwania. Na trzeci dzień od daty Zaśnięcia w wielu świątyniach odprawiany jest tzw. obrzęd pogrzebu Bogurodzicy przed całunem z wizerunkiem Matki Bożej.

swieta.dubicze.com

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , , , | 1 komentarz

Święto Jordanu

Kościół Prawosławny i Greckokatolicki obchodzi dzisiaj święto Jordanu

jordan-1

Ewangelia wg św. Marka (1, 1-11)
1 Początek Ewangelii o Jezusie Chrystusie, Synu Bożym.
2 Jak jest napisane u proroka Izajasza: Oto Ja posyłam wysłańca mego przed Tobą; on przygotuje drogę Twoją.
3 Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, Jemu prostujcie ścieżki.
4 Wystąpił Jan Chrzciciel na pustyni i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów.
5 Ciągnęła do niego cała judzka kraina oraz wszyscy mieszkańcy Jerozolimy i przyjmowali od niego chrzest w rzece Jordan, wyznając (przy tym) swe grzechy.
6 Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej i pas skórzany około bioder, a żywił się szarańczą i miodem leśnym.
7 I tak głosił: Idzie za mną mocniejszy ode mnie, a ja nie jestem godzien, aby się schylić i rozwiązać rzemyk u Jego sandałów.
8 Ja chrzciłem was wodą, On zaś chrzcić was będzie Duchem Świętym.
9 W owym czasie przyszedł Jezus z Nazaretu w Galilei i przyjął od Jana chrzest w Jordanie.
10 W chwili gdy wychodził z wody, ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na siebie.
11 A z nieba odezwał się głos: Tyś jest mój Syn umiłowany, w Tobie mam upodobanie.

I. Historia święta Jordanu

Pierwsze cztery stulecia nie dają jasnych świadectw co do obrzędów poświęcenia wody w dniu Teofanii – objawienia się chwały Bożej, chwały Trójcy Przenajświętszej nad Jordanem w czasie Chrztu Chrystusa. Święty Jan Złotousty w swojej homilii na święto Jordanu mówi: ‚Tego dnia Chrystus dał się ochrzcić i oświęcił naturę wód’.

Od piątego stulecia uroczyste poświęcenie wody dokonuje się w Wigilię Bogojawlenija – Teofanii. Historycy Georgij Kedryn (XII wiek) i Teodor Lektor zaświadczają, że patriarcha Piotr żyjący współcześnie z cesarzem Zenonem (474-491), pierwszy wprowadził zwyczaj dokonywania uroczystego poświęcania wody w Wigilię Teofanii. Tak było to praktykowane w przeciągu pierwszego tysiąclecia. Starodawne greckie Rytuały – Typikony – mówią tylko o jednym poświęcaniu wody. Typikon Synajski z XII wieku nakazuje jedno oświęcenie wody.

Od XI wieku rozpoczyna się zwyczaj podwójnego święcenia wody: w Wigilię Teofanii i w samo święto po zaambonnej modlitwie, gdzie wszyscy wychodzą nad rzeki, jeziora i strumienie, aby oświęcać istotę wód. Pierwszego poświęcenia wody dokonywano na pamiątkę chrztu katechumenów, a drugiego na pamiątkę Chrztu Chrystusa w rzece Jordan. Dlatego pierwsze poświęcenie wody odbywało się w przedsionkach świątyni lub w baptysteriach, gdzie chrzczono katechumenów, a drugie poza świątynią nad rzekami. Poświęcone wody noszą nazwę wód jordańskich.

II. Obrzędy Teofanii

Obrzędy Wielkiego Poświęcenia Wody powstawały w przeciągu dość długiego czasu. Nie zachował się pisany zwyczaj tego obrzędu z pierwszych wieków. Mamy tylko świadectwo Jakuba Edeskiego (V wiek), który mówi, że modlitwa ‚Wieki jesteś, Boże” pochodzi od św. Prokla, Patriarchy Konstantynopolitańskiego (434-446), a stychiry ‚Głos Boży nad wodami” i modlitwa ‚Trójco Przedwieczna” pochodzą od św. Sofroniusza, Patriarchy Jerozolimskiego (+ 641).

Od XIII stulecia ryt Wielkiego Poświęcenia Wody staje się coraz bardziej podobny do obecnego. W XIV i XVI wieku staje się już taki, jak praktykowany jest w chwili obecnej.
Na Rusi Ipatiewski Latopis pod rokiem 1148 pisze o święcie Wodochryszczi, czyli chrztu wody. Pierwotnie na Rusi też odbywało się jedno poświęcenie wody. Zwyczaj podwójnego święcenia wód przyjęto w XIV wieku, gdy Cerkiew Ruska przeszła ze Studyjskiego Ustawu na Jerozolimski. Nowego zwyczaju na Rusi broni w swych pismach Maksym Grek (+ 1556). Z czasem wytwarza się wiele lokalnych zwyczajów towarzyszących temu obrzędowi, których nie ma w ustawach greckich ani w innych słowiańskich.

Grecki ustaw mówi tylko o trzykrotnym zanurzeniu Krzyża w wodach przy końcu obrzędu. W lokalnych Cerkwiach za trzecim razem kapłan wrzuca Krzyż do wody, a stojący nad brzegiem chłopcy rzucają się w wodę, aby go odnaleźć. Moskiewski ustaw (rytuał) posiada oprócz zanurzania Krzyża jeszcze trzykrotne błogosławienie wody dłonią.
Trebnik św. Metropolity Piotra Mohyły z 1646r. zawiera przypis mówiący o tym, że po pierwszej modlitwie trzy razy błogosławi się wodę zapaloną świecą, po drugiej modlitwie kapłan trzykrotnie tchnie na wodę na kształt krzyża, a po trzeciej modlitwie trzykrotnie błogosławi się wodę zanurzając w niej dłoń.

Według obecnej praktyki naszej Cerkwi używa się trzech potrójnych, zapalonych świec zwanych trójcami. W czasie trzykrotnie odmawianej modlitwy zanurza się zapalone świece w wodzie. Zwyczaj ten w czasie reformy Nikona został w Rosji zakazany. Przetrwał u Staroobrzędowców i u nas na Podkarpaciu, gdzie nie dosięgła nas reforma Nikona i zmiany synodalne.

Obrzęd kończy się trzykrotnym śpiewem troparu:

W czasie Twojego chrztu w Jordanie, Zbawco +
Trójcy objawiła się chwała! +
Głos Ojca zaświadczył o Tobie +
Umiłowanym Synem Ciebie nazywając! +
Zaś Duch Najświętszy w postaci gołębia +
Potwierdził słów tych prawdziwość! +
O Zbawco, nam zjawiony i świat oświecający, +
Bądź przez nas uwielbiony!

W czasie tego śpiewu kapłan, trzymając oburącz Krzyż w pozycji pionowej, zanurza go powoli w wodzie, rozdzielając nim wody na kształt Krzyża. Grecy nad Jordanem w Ziemi Świętej, stojąc na wysokim podwyższeniu, spuszczają Krzyż przybrany kwiatami do wody na długiej wstędze. Tam, gdzie wody ścina silny mróz, niemożliwe staje się stosowanie greckiego zwyczaju, wycina się na rzekach przeręble w kształcie Krzyża i zanurzamy Krzyż spuszczony na wstążce lub kapłan klękając zanurza go w podobny sposób jak wyżej.

Na zakończenie kapłan kropi wszystkich Jordańską Wodą. Na Podkarpaciu i Zakarpaciu był piękny zwyczaj stawiania ołtarza i Krzyża z lodu, a czasem i całej cerkiewki ze śniegu i lodu (bardzo często barwionego na kolorowo). Dodają one uroku obrzędowi i wprowadzają wiernych w atmosferę święta. Punktem kulminacyjnym jest zabranie Wody Jordańskiej do domu w ilości takiej, aby wystarczyło jej na cały rok.

III. Znaczenie Wody Jordańskiej

W życiu prawosławnych chrześcijan Woda Jordańska jest wielką świętością, a wierni jej cudowną mocą leczą choroby duszy i ciała, ponieważ to Bóg-Trójca, jako ogień Bóstwa zstępuje trzykrotnie na wodę, (co wyrażają trzy zapalone świece) i mocą Ducha Przenajświętszego ją uświęca. Święty Jan Złotousty w swojej homilii na święto (prazdnik) Teofanii tak mówi: ‚W to święto (‚) wszyscy zaczerpnijmy wody i zanieśmy ją do domu, chroniąc cały rok. Dokonuje się dziwne zjawisko: Ta Woda w swojej istocie nie psuje się z upływem czasu, ale czerpana dzisiaj zachowuje się świeża przez cały rok, a nawet przez wiele lat. Po tak długim czasie pozostaje ona taką, jak woda przed chwilą zaczerpnięta ze źródła’.

Grecka Cerkiew Wodę Jordańską nazywa Wielką Agiazmą, czyli wielką świętością. Dawniej tym, którzy z różnych przyczyn nie mogli przyjąć Ciała i Krwi Chrystusa, dawano na czczo Jordańską Wodę. Przed jej oświęceniem obowiązuje srogi post i dzisiaj spożywamy ją tylko na czczo. Wiara naszej Cerkwi Prawosławnej w moc Wody Jordańskiej i poświęcanie jej we wszystkich potokach i rzekach ma znaczenie ogólnoświatowe: ‚Bo oto dziś poświęca się istota wód’. Wczytajmy się w teksty modlitw zanoszonych w tym dniu do Trójjedynego Boga przez moc i zstąpienie na wodę Przenajświętszego Ducha, a zrozumiemy, dlaczego to święto jest tak ważne dla prawosławnych (ortodoksyjnych) chrześcijan. W tym święcie bowiem nie tylko wspominamy historyczny Chrzest Chrystusa w Jordanie, nie tylko objawienie się Trójcy Przenajświętszej, ale mamy możliwość refleksji nad istotą naszego chrztu i całego chrześcijaństwa. W tym dniu wody całego świata zostają napełnione mocą i błogosławieństwem Bożym. W tym dniu wodnik – demon wód, starzec z dzbanem, zostaje zatopiony w wodach Jordańskich. Zło w tym dniu traci swą moc. Era wodnika lansowana przez wyznawców szatana, ogłoszona została na słynnym zjeździe we Wrocławiu. Podczas kościelnych uroczystości zamykających drugie tysiąclecie, wrogowie Chrystusa ogłosili koniec ery chrześcijańskiej, koniec ery ryb, a wejście w erę wodnika – demona wód. Tej rehabilitacji zła, topionego przez Chrystusa w rzece Jordanie towarzyszyło wiele zjawisk z tęczami – symbolami ery wodnika. Czy późniejszy słynny ‚potop’ we Wrocławiu nie był znakiem panowania wodnika nad światem, nad miastem, które było gospodarzem tych uroczystości? A obecne niesłychane w skali światowej potopy i powodzie? Rok temu na Boże Narodzenie wodnik pokazał swój gniew i przez tsunami zgarnął setki tysięcy nieprzygotowanych na śmierć ludzi. Rozgniewany wodnik z niesłychaną siłą zatopił amerykański Babilon – Nowy Orlean zbierając żniwo grzechu!

Categories: Religijnie | Tagi: , , , | 1 komentarz

Rzekł Pan

Księga Liczb 31

1.Rzekł Pan do Mojżesza: 2 .«Pomścij Izraelitów na Madianitach. Potem zostaniesz przyłączony do twoich przodków». 3. Rzekł więc Mojżesz do ludu: «Przygotujcie spośród siebie mężów na wyprawę wojenną przeciw Madianitom; mają im wymierzyć pomstę Pana. 4. Poślijcie na wyprawę wojenną po tysiącu ludzi z każdego pokolenia izraelskiego». 5 .I zostało wybranych po tysiącu z każdego pokolenia, czyli dwanaście tysięcy zdolnych do walki. 6. Mojżesz posłał po tysiącu ludzi z każdego pokolenia na wojnę. Razem z nimi [wysłał] Pinchasa, syna kapłana Eleazara, i przedmioty święte oraz trąby sygnałowe. 7. Według rozkazu, jaki otrzymał Mojżesz od Pana, wyruszyli przeciw Madianitom i pozabijali wszystkich mężczyzn. 8. Zabili również królów madianickich. Oprócz tych, którzy zginęli [w walce]: Ewi, Rekem, Sur, Chur i Reba – razem pięciu królów madianickich. Mieczem zabili również Balaama, syna Beora. 9. Następnie uprowadzili w niewolę kobiety i dzieci madianickie oraz zagarnęli jako łup wszystko ich bydło, stada i cały majątek. 10 .Spalili wszystkie miasta, które tamci zamieszkiwali, i wszystkie obozowiska namiotów. 11 .Zabrawszy następnie całą zdobycz, cały łup złożony z ludzi i zwierząt, 12. przyprowadzili jeńców, zdobycz i łup do Mojżesza, kapłana Eleazara i całej społeczności Izraelitów, do obozu, który się znajdował na równinach Moabu, położonych nad Jordanem naprzeciw Jerycha. 13 .Mojżesz, kapłan Eleazar i wszyscy książęta społeczności wyszli z obozu naprzeciw nich. 14. I rozgniewał się Mojżesz na dowódców wojska, na tysiączników i setników, którzy wracali z wyprawy wojennej. 15. Rzekł do nich: «Jakże mogliście zostawić przy życiu wszystkie kobiety? 16 .One to za radą Balaama spowodowały, że Izraelici ze względu na Peora dopuścili się niewierności wobec Pana. Sprowadziło to plagę na społeczność Pana. 17. Zabijecie więc spośród dzieci wszystkich chłopców, a spośród kobiet te, które już obcowały z mężczyzną. 18 .Jedynie wszystkie dziewczęta, które jeszcze nie obcowały z mężczyzną, zostawicie dla siebie przy życiu.

Biblia Tysiąclecia

Jeżeli  że Bóg jest Bogiem Trójjedynym, istniejącym jako trzy OsobyOjciec i Syn, i Duch Święty

to jak pogodzić okrucieństwa Boga Jahwe z Jezusem Bogiem miłosiernym?

trojca___swietaze strony kamilianie.eu

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , , , | 3 komentarze

Boże Narodzenie

Ewangelia Pseudo-Mateusza

Boże Narodzenie 13

1. Po pewnym czasie na podstawie edyktu cesarza Augusta ogłoszono, aby każdy zgłosił się w swojej ojczyźnie dla wpisania się na listę. Spis ten sporządził Cyrynus, namiestnik Syrii. Tak więc Józef wraz z Maryją zmuszony był udać się do Betlejem, ponieważ stamtąd pochodził, a Maryja była z pokolenia Judy, z domu i ojczyzny Dawida. (…)

2. Gdy anioł to oznajmił, rozkazał zatrzymać zwierzę juczne – nadszedł bowiem czas rozwiązania -i polecił, by Maryja zsiadła ze zwierzęcia i weszła do podziemnej jaskini, w której nigdy nie było światła, lecz panowała wieczna ciemność, gdyż nie dochodziło tam światło dnia. Kiedy Maryja weszła do środka, grotę oblała jasność, jak gdyby zaświeciło w niej słońca. Boskie światło tak rozjaśniało grotę, jakby to była szósta godzina dnia. I jak długo Maryja tam przebywała, czy w nocy, czy we dnie, światłość owa zawsze świeciła. I tu porodziła Syna, którego, gdy się rodził, otoczyli aniołowie, a gdy się narodził i stanął na swych nogach, natychmiast zaczęli Go wielbić mówiąc: „Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”.

 

nolde

Emil Nolde-„Święta noc”
Categories: Religijnie | Tagi: , , , | 4 komentarze

Narodzenie Jezusa

Ewangelia Barnaby

Rozdział III-Cudowne narodzenie Jezusa i objawienie się Aniołów,którzy chwalą Boga

 

W tym czasie rządził w Judei Herod z dekretu cesarza Augusta.Piłat był jego zastępcą,a Annasz i Kajfasz kapłanami.Wówczas na mocy dekretu Augusta nastąpił ogólny spis ludności i każdy udawał się do swej ojczyzny i do swego pokolenia,by go zapisano.

Józef,pochodzący z Nazaretu,miasta w Galilei,wyruszył z Maryją,swoją brzemienną małżonką,aby udać się do Betlejem,swojego miasta,jako że był z pokolenia Dawida,aby zostać zapisany,jak tego wymagał dekret cesarski.

Gdy więc przybył do Betlejem,a było to niewielkie miasteczko ,a tłum pielgrzymów był wielki,nie znalazł miejsca;znalazł jednak mieszkanie poza miastem,w zagrodzie zrobionej po to,aby dać przytułek pasterzom.Gdy Józef tam przebywał,dokonały się dla Maryi dni,aby porodziła.

Dziewicę otoczył ogromny blask i porodziła bez bólu swego syna,wzięła go na ramiona i owinęła w pieluszki i złożyła w żłobie,bo nie było dla nich miejsca w gospodzie.Nad gospodą zaś zstąpiło wielkie mnóstwo aniołów błogosławiąc Boga i zwiastując pokój wszystkim ludziom bogobojnym.

Maryja i Józef chwalili Pana za narodzenie Jezusa i z wielka radością troszczyli się o niego […]

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , | 1 komentarz

Anna matka Marii

Potrójne małżeństwo Anny  (Trinubium Annae)

w Protoewangelii Jakuba

Anna i Emeria były siostrami.Emeria urodziła Elżbietę,matkę Jana Chrzciciela,Anna natomiast miała trzech mężów:Joachima,Kleofasa i Salome.

Tilman Riemenschneider „Święta Anna z Joachimem, Kleofasem i Salome” ok. 1510/10 – Berlin, Bode Museum

Z Joachima Anna zrodziła Maryję,Matkę Chrystusa.Po śmierci Joachima poślubiła Kleofasa,z którego miała córkę imieniem Maria nazywaną Kleofasową ;Kleofas zaś jako ojciec,oddał swemu bratu,Józefowi,Maryję,Matkę Chrystusa,która była jego pasierbicą (filiastra);swoją zaś córkę,którą zrodził z Anny ,dał za żonę Alfeuszowi,z której narodził się Jakub i drugi syn Józef,stąd nazywany Jakubem Alfeuszowym .Gdy zaś umarł Kleofas,Anna po raz trzeci poślubiła męża imieniem Salome,któremu zrodziła trzecią córkę,także nazwaną Maria.Ta zaś poślubiła Zebeusza.Z niej narodzili się Jakub Większy i Jan Ewangelista.

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , , | 2 komentarze

Rodzeństwo Jezusa

Łukasz 2,7

I powiła syna pierworodnego,i zawinęła w pieluszki(…)

komentarz

Z określenia,że Maryja urodziła syna swego pierworodnego (prototokon),nie wynika,że po Nim miała dalsze dzieci,a Jezus miał młodsze od siebie rodzeństwo.Przymiotnik powiem prototokos oznacza pierwsze dziecko niezależnie od tego,czy po nim przyszły dalsze,czy też było ono jedynakiem.

Marek 6,3

Czyż On nie jest cieślą,synem Maryi i bratem Jakuba i Józefa,i Judy,i Szymona?I czyż Jego siostry nie żyją tutaj,wśród nas?

także  Mateusz 13,55-56

Biblia Poznańska

Protoewangelia Jakuba 9,105

(…)I sprzeciwił się Józef,i rzekł:”Mam synów,jestem starcem (…)”

Legenda o Św.Józefie Cieśli 2

1.Był pewien człowiek imieniem Józef w mieście Betlejem,należącym do Żydów i będącym miastem króla Dawida

2.a był doskonale wykształcony w mądrości oraz w zawodzie ciesielskim.

3.I ten człowiek imieniem Józef pojął żonę dla związku małżeństwa świętego,i urodziła mu synów oraz córki:czterech chłopców i dwie dziewczynki.Takie były ich imiona:Judasz,Jozetos,Jakub i Szymon.Córki zaś nazywały się Lizja i Lidia.

4.Jednak żona Józefa zmarła,jak postanowiono każdemu człowiekowi,zostawiając Jakuba jako małe dziecko.

Św. Józef z Dzieciątkiem Jezus. Obraz Guido Reni, ok. 1635.

W większości komentarzy możemy przeczytać,iż Jezus był jedynym  synem Marii i Józefa

oraz ,że teksty z Marka i Mateusza dotyczą jego kuzynów a nie braci.

komentarz Biblia Tysiąclecia

Nie bracia rodzeni, lecz stryjeczni lub cioteczni, albo kuzyni. Język hebr. i aram. nie ma osobnych wyrazów na oznaczenie bliższych krewnych

Ja uważam,że Jezus prawdopodobnie mógł być jedynakiem,ale miał rodzeństwo przyrodnie;dzieci Józefa z jego poprzedniego małżeństwa.

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , , , , | Dodaj komentarz

Wniebowzięcie

Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny

Apokryfy o odejściu Maryi

Transitus R

Wniebowzięcie Maryi(,,,)

46.Gdy oni tak wspólnie rozmawiali o nauce i wierze,i wielu innych sprawach,a siedzieli przed bramą grobowca,oto Pan Jezus przybył z niebios,a Michał i Gabriel byli z Nim(…)

47.Wtedy dał znak Michałowi i rzekł Michał w mowie właściwej aniołom,i zstąpiły na nich chmury,a na każdej chmurze tysiące aniołów i śpiewały przed Panem,i rzekł Pan do Michała,aby wziął ciało Maryi na chmurę i złożył je w raju.A gdy ciało Maryi zostało wzięte,powiedział Pan do Apostołów,aby się zbliżyli doń.I gdy oni wstąpili na chmurę i zaśpiewali głosami anielskimi,Pan nakazał chmurom,aby udały się na wschód,ku krainie raju.

48.I skoro zbliżyli się do raju złożyli ciało Maryi pod drzewem życia.I przyniósł Michał jej świętą duszę i złożył w jej ciele.(…)

Guido Reni

Transitus Melitona z Sardes

Pogrzeb i Wniebowzięcie Maryi(…)

15.3 Wtedy rzekł Piotr i inni Apostołowie:”Panie wybrałeś najpierw tę oto służebnicę Twoją,by stała się  dla Ciebie niepokalaną komnatą (…) Jeśliby więc to mogło być w mocy Twojej łaski,wydaje się nam ,sługom Twoim,że jest rzeczą słuszną,aby tak jak Ty przezwyciężywszy śmierć królujesz w chwale,tak również ona po wskrzeszeniu ciała została doprowadzona pełna radości do nieba.

16.1 Wtedy rzekł zbawiciel;”Niech się stanie według waszego zdania!” I nakazał archaniołowi Michałowi,by przeniósł świętą duszę Maryi.I oto Michał archanioł odwalił kamień od wejścia grobu,i rzekł Pan :”Przyjaciółko moja i bliska moja,która nie znalazłaś zepsucia przez współżycie,nie będziesz cierpiała rozkładu ciała w grobie.”2.I natychmiast zmartwychwstała Maryja z grobu,i błogosławiła Pana,o padłszy do Jego stóp powiedziała wielbiąc Go:”Nie mogę Ci oddać godnego podziękowania,Panie,za Twoje niezmierne dobrodziejstwa,których raczyłeś udzielić mnie,Twojej służebnicy.Twoje imię,Zbawco świata,Boże Izraela niech będzie błogosławione na wieki!”

17.1 I ucałowawszy ją odszedł Pan,i duszę jej przekazał aniołom,aby ją zanieśli do raju.

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , | 2 komentarze

Zmartwychwstanie Jezusa

Ewangelia Piotra

9.34.Wcześnie, gdy świtał dzień sobotni, przybył tłum z Jerozolimy i okolicy, aby zobaczyć opieczętowany grób.35. Ale w nocy, gdy świtał dzień Pański [niedziela], a grobu strzegły straże kolejno po dwóch, odezwał się wielki głos w niebie,3.6 i ujrzeli, jak otwarło się niebo i dwu mężów zstąpiło stamtąd odzianych wielkim blaskiem i zbliżyło się do grobu,37. a ów kamień, który zamykał wejście, stoczywszy się sam odsunął się na bok, grób się otworzył i obydwaj młodzieńcy weszli doń.

10.38. Gdy więc owi żołnierze ujrzeli to, obudzili centuriona i starszych – oni bowiem tam byli pełniąc straż-39. i gdy opowiedzieli im to, co ujrzeli, zobaczyli znowu trzech mężów wychodzących z grobu: dwu podtrzymywało jednego, krzyż im towarzyszył,40. a głowy dwu sięgały aż do nieba, podczas gdy głowa tego, który był przez nich prowadzony, przewyższała niebiosa.41 .I usłyszeli głos z nieba mówiący: „Czy zwiastowałeś tym, którzy śpią?”42. I dała się słyszeć odpowiedź z krzyża: „Tak”.

Zdjęcie ze strony tezeusz.pl

Categories: Religijnie | Tagi: , , | Dodaj komentarz

Ukrzyżowanie i śmierć Jezusa

Ewangelia Piotra

 4.10 I przyprowadzili dwu złoczyńców, i ukrzyżowali pomiędzy nimi Pana. On zaś milczał, jakby nie doznawał żadnego bólu.11 A gdy podnieśli krzyż, umieścili napis: „Ten jest królem Izraela”.12 I położywszy szaty przed Nim, podzielili je i rzucili o nie losy.13 A jeden spośród owych złoczyńców złorzeczył im, mówiąc: „To, co my znosimy, cierpimy za nasze niegodziwości, ale ten, który stał się zbawcą ludzi, cóż wam uczynił złego?”.14 I oburzywszy się przeciw Niemu, zakazali łamać Mu nogi, aby umarł w cierpieniach.

5. 15 Było południe, a ciemność zapadła nad całą Judeą. I zlękli się, i zaniepokoili, aby słońce nie zaszło, ponieważ jeszcze żył; a stoi napisane dla nich: „Słońce niech nie zachodzi nad tym, na kim wykonano wyrok śmierci”.16 I jeden z nich powiedział: „Dajcie Mu pić żółci z octem”. I zamieszawszy dali Mu pić.17 I wypełnili wszystko, i zgromadzili na swe głowy grzechy.18 Przychodzili liczni z łuczywami, bo myśleli, że już zapadła noc, a niektórzy się wywracali.19 A Pan zawołał, mówiąc: „Mocy moja, mocy moja, opuściłaś mnie”, i został wzięty [do nieba].20 I w tej samej chwili rozdarła się na dwoje zasłona świątyni jerozolimskiej.

Ewangelia Nikodema 

11.1 Była zaś prawie godzina szósta w  dzień,a nastały  ciemności na całej ziemi ,aż do godziny dziewiątej.Gdy zaś słońce się zaciemniło oto rozdarła się zasłona w świątyni na dwie części z góry do dołu,a  Jezus zawołał wielkim głosem „Uia ala hohe  fri to le”,co tłumaczy się: „W ręce twoje o,Panie,oddaję ducha mojego”. To powiedziawszy , oddał ducha. Gdy zaś centurion ujrzał, co się stało, chwalił Boga i mówił: „Ten człowiek był sprawiedliwy”. A całe cały lud stojący wokół przeląkł się na ten widok,a rozważając to,co się stało,powracał [do domów] bijąc się w piersi.

 

Categories: Religijnie | Tagi: , , | 1 komentarz

Dobry Łotr

Ewangelia wg św.Łukasza 23

39 Jeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: «Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas».

40 Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz?

41 My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił».

42 I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa».

43 Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».

Biblia Tysiąclecia

Łukasz 23,43

Zaprawdę powiadam ci,jeszcze dziś będziesz ze Mną w raju

Biblia Poznańska

Apostolski symbol wiary

…umęczon pod Ponckim Piłatem,
ukrzyżowan, umarł i, pogrzebion,
zstąpił do piekieł,

trzeciego dnia zmartwychwstał,
wstąpił na niebiosa…

Zawsze się zastanawiałam jak mógł Jezus obiecać łotrowi,że „Dziś ze Mną będziesz w raju‚-jak sam zstąpił do piekieł?

Kiedyś przeczytałam (tylko już niestety nie pamiętam gdzie),że może nastąpiła pomyłka przy kopiowaniu tekstu.

I powinno być (zmienione miejsce przecinka)

Zaprawdę, powiadam ci dziś ,ze Mną będziesz w raju.

Wtedy tekst brzmi bardziej logicznie i prawdopodobnie.

***

Złoczyńca zwany Dobrym Łotrem

W Ewangelii Nikodema ma na imię Dyzma

W Cyklu Piłata;:Opowiadanie Józefa z Arymatei- Demas

Categories: Religijnie | Tagi: , , , | 2 komentarze

Mędrcy ze Wschodu

Na podstawie Ewangelii Dzieciństwa Ormiańskiej

Jezus i Maryja przebywali z dzieciątkiem w grocie,w ukryciu i nie wychodzili,aby nikt o Nim się nie dowiedział.(…),oto Mędrcy ze Wschodu,wyjechawszy ze swoich krajów z liczną armią(…).Trzej królowie  Mędrcy byli braćmi.

Pierwszym był Melkon,król Persów,

drugim Gaspar,król Hindusów.

trzecim Baltazar,król Arabów.

Zastępy ,które im towarzyszyły,liczyły dwanaście tysięcy ludzi,cztery tysiące z każdego królestwa.(…)

Zobaczyli Dziecię w żłobie dla bydląt i królowie,książęta i panowie padli przed Nim na twarz z twarzą zwrócona ku ziemi i cały lud,który był w ich licznym wojsku,każdy po kolei przynosił dary i składał je Mu.

Najpierw przyszedł Gaspar,król Indii.Rozłożył on nard kosztowny,mirrę,aromaty,cynamon,kadzidło oraz inne zapachy i olejki pachnące.I natychmiast woń nieśmiertelności napełniła jaskinię,gdzie przebywali.

Następnie Baltazar,król Arabów,otworzył swoje obfite skarby,aby je ofiarować Dziecięciu,złoto,srebro,drogie kamienie,wspaniałe perły i szafiry wielkiej ceny.

Z kolei Melkon,król Persów,przyniósł mirrę,aloes,purpurę,a także wstęgi lniane.

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , , , | 1 komentarz

Stosunek Jezusa do matki

Chrystus jest więc jedną osobą, ale ma dwie natury, boską i ludzką. Obie natury tworzą jedną osobę, są złączone, ale – co ważne – nie zmieszane.

mateusz.pl

Jaka więc była ludzka natura Jezusa do swojej matki

Ewangelia św.Jana 19

 25 A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego i siostra Matki Jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena. 26 Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok Niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki: «Niewiasto, oto syn Twój». 27 Następnie rzekł do ucznia: «Oto Matka twoja». I od tej godziny uczeń wziął Ją do siebie.

Ewangelia św.Jana 2

1 Trzeciego dnia odbywało się wesele w Kanie Galilejskiej i była tam Matka Jezusa. 2 Zaproszono na to wesele także Jezusa i Jego uczniów. 3 A kiedy zabrakło wina, Matka Jezusa mówi do Niego: «Nie mają już wina». 4 Jezus Jej odpowiedział: «Czyż to moja lub Twoja sprawa, Niewiasto*? Czyż jeszcze nie nadeszła godzina moja?»

W komentarzach do Biblii przeczytałam,że

*Jezus posłużył się tutaj wyrazem „Niewiasto” w odniesieniu do swojej Matki przypuszczalnie także dlatego, że chciał podkreślić Jej nową godność w stosunku do całej ludzkości, nawiązując do pierwszej niewiasty-matki Ewy

Może i tak jest-nie kwestionuje

Ale zabrakło mi w Jezusie natury ludzkiej,bo czyż w godzinie śmierci patrząc na stroskaną twarz matki,która stoi pod krzyżem nie powinien chociaż raz zwrócić się do niej-Matko.Tak po ludzku.

Categories: Religijnie | Tagi: , , , , , | 3 komentarze

Blog na WordPress.com.